Finding Emily: Gen Z dokunuşu

“Finding Emily”, klasik İngiliz romantik komedisini Gen Z bakış açısıyla yeniden yorumlarken mizah, aşk ve sosyal medya kültürünü bir araya getiriyor.

Klasik romantik komediye yeni yorum

Romantik komediler son yıllarda beyaz perdede eskisi kadar sık görülmüyor.

Tür yeniden karşımıza çıktığında ise çoğu zaman sıra dışı bir fikirle ya da hikâyeye mesafeli yaklaşan ironik bir üslupla geliyor.

“Finding Emily” de ilk bakışta bu yolu izleyecekmiş gibi görünüyor. Filmin başkarakteri Emily, romantik ilişkilerin gerçek hayattaki uygulanabilirliği üzerine tez hazırlayan bir üniversite öğrencisi. Freud’un “Aşk geçici bir psikoz halidir” sözünü aktararak başlayan Emily, romantik komedilerin “manic pixie dream girl” gibi klişelerini de eleştiriyor. Ancak yönetmen Alicia MacDonald’ın ilk uzun metraj filmi, beklendiğinden daha sıcak ve akıllı bir hikâye sunuyor. Film, Gen Z’nin cinsiyet rolleri ve ilişkilere bakışını romantik komedinin büyük aşk jestleriyle karşı karşıya getirirken, bazı klişelerin hâlâ işe yarayabileceğini de kabul ediyor.

Working Title’ın mirası değişiyor

Filmin yapımcısı Working Title Films, İngiliz romantik komedisinin en önemli isimlerinden biri. Şirketin geçmişinde “Four Weddings and a Funeral”, “Notting Hill”, “Love Actually” ve “Bridget Jones” serisi gibi türün öne çıkan yapımları bulunuyor. “Finding Emily”de bu filmlerin izlerini görmek mümkün. Ancak yönetmen Alicia MacDonald ve senarist Rachel Hirons, klasik “erkek kızla tanışır” formülünü günümüzün cinsiyet anlayışı ve ilişki dinamikleri üzerinden yeniden şekillendiriyor.

Film bunu yaparken genç görünmek için zorlanmıyor. Hatta hikâye zaman zaman romantik komedi klişelerine yaklaşsa da bunu saklamak yerine sahipleniyor. Filmdeki karakterlerden birinin söylediği gibi, insanın gerçekten özgürleşmesi, “cringe” olduğunu bilmesine rağmen bunu yapmaya devam etmesinden geçiyor.

Owen’ın Emily arayışı

Hikâyenin merkezinde Manchester’da yaşayan Owen Brompton var. Spike Fearn’ın canlandırdığı Owen, iyi niyetli ancak pek de zeki olmayan, müzisyen olma hayalleri kuran genç bir adam. Manchester’ın müzik kültürü de filmin önemli parçalarından biri. Oasis’i taklit eden rock ve indie grupları hâlâ şehirde sahne alırken, Joy Division’ın şarkıları filmin atmosferine eşlik ediyor. Yönetmen görüntü yönetmeni Rachel Clark ile birlikte Manchester’ı gri günlerinde bile sıcak ve samimi gösteriyor.

Owen, öğrenci olmamasına rağmen öğrenci birliğindeki kulüpte ses teknisyeni olarak çalışıyor. Bir gece burada peri kanatları takan neşeli ve tuhaf bir kızla tanışıyor. Kısa sürede onun hayatının aşkı olduğuna inanan Owen, kızın telefon numarasını alıyor. Ancak ertesi gün numaranın bir hane eksik olduğunu fark ediyor. Elinde yalnızca kızın adı, Emily, kalıyor. Owen bunun üzerine üniversite kampüsüne gidip dersliklerde rastgele Emily isimli öğrencileri aramaya başlıyor. Bu süreçte Amerikalı psikoloji öğrencisi Emily Raine ile tanışıyor.

Emily’nin gizli amacı

Angourie Rice’ın canlandırdığı Emily, Owen’ın tam karşıtı. Zeki, meraklı ve akademik açıdan başarılı olan genç kadın, onun çılgın arayışından etkilenerek yardım etmeye karar veriyor. Ancak Emily’nin Owen’a yardım etmek için başka bir nedeni daha var. Romantik aşkın insanın kendi kendini sabote etmesine yol açtığını savunduğu tezini tamamlamaya çalışıyor ve Owen’ı gerçek hayattan bir vaka olarak kullanmak istiyor. Emily’nin ifadesiyle Owen, onun “kendi Stanford Hapishane Deneyi” oluyor.

Senaryodaki en zayıf noktalardan biri, Emily’nin birinci sınıf derece ve mezuniyet sonrası önemli bir pozisyon elde etmek için bu kadar tartışmalı bir teze ihtiyaç duyması. Ancak filmin Emily’yi aşk ve insan davranışları hakkında hâlâ öğrenecek çok şeyi olan son derece akademik bir karakter olarak kurması, bu açığı bir ölçüde kapatıyor.

Bir e-posta ortalığı karıştırıyor

Emily, Owen’ın gerçekten aradığı kişiyi bulmasına yardım etmek yerine üniversitede kayıtlı 318 Emily’nin e-posta adresini ona veriyor ve hepsine aynı anda mesaj göndermesini öneriyor. Owen’ın CC ile BCC arasındaki farkı bile bilmemesi düşünüldüğünde, bu zaten kötü bir fikir. Nitekim kısa sürede üniversite kampüsü karışıyor. Owen, tanımadığı kadınları takip eden “zehirli bakire” olarak damgalanıyor. Olay sosyal medyada hızla yayılıyor ve Owen “Email Guy” adıyla viral bir fenomene dönüşüyor. Film, internet dünyasının gerçek hayata nasıl hızla taşındığını mizahi bir dille ele alıyor. TikTok parodileri de hikâyeye doğal biçimde yerleştiriliyor.

İptal kültürüne farklı bakış

Senarist Rachel Hirons, internet ortamındaki linç ve iptal kültürünün olayları ve insanları nasıl basitleştirdiğini sorguluyor. Film, bir yandan kadınların kendilerini rahatsız eden erkeklerden bıkmakta son derece haklı olduğunu gösterirken, diğer yandan Owen’ın kötü niyetli ya da kadın düşmanı olmadığını anlatıyor. Owen sadece biraz saf ve düşüncesiz bir genç. Emily ise klasik romantik komedi kahramanlarından daha karmaşık bir karakter. Hikâyenin bazı noktalarında neredeyse kötü karakter konumuna düşüyor ve kendi davranışlarının ahlaki sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Angourie Rice, Emily’yi hem doğal ve samimi hem de kendisini korumaya çalışan sert bir karakter olarak başarıyla canlandırıyor.

İki zıt karakterin uyumu

Filmin bütün bu karmaşanın ardından Emily ve Owen’ın birbirleri için doğru kişiler olduğuna izleyiciyi inandırması gerekiyor. Yapım bunu güçlü oyuncu seçimleri sayesinde başarıyor. Spike Fearn ve Angourie Rice’ın enerjileri birbirinden oldukça farklı. Rice daha kontrollü ve keskin bir karakter yaratırken Fearn, Owen’ın saf ve pasif enerjisini öne çıkarıyor. İkilinin arasındaki kimya ise hikâyeyi taşıyor. Üniversitenin mesafeli dekanını canlandıran Minnie Driver da dahil olmak üzere yardımcı oyuncuların tamamı filme ayrı bir karakter kazandırıyor.

Spike Fearn’dan güçlü dönüş

Spike Fearn, geçtiğimiz yıl James L. Brooks imzalı “Ella McCay” filminde oynadığı sorunlu rolle eleştiriler almıştı. “Finding Emily” ise oyuncu için çok daha güçlü bir fırsat sunuyor. Fearn, kolayca tek boyutlu bir şakaya dönüşebilecek Owen karakterine saf, umutlu ve sempatik bir insanlık katıyor. Böylece karakterin aptallığının ötesine geçerek izleyicinin onun için gerçekten endişelenmesini ve mutlu olmasını sağlıyor.

Aşk bir bilim deneyi değil

“Finding Emily”, Emily’nin romantik ilişkileri bilimsel bir deney gibi analiz etmeye çalışmasının aslında aşkın doğasını anlamaya yetmediğini gösteriyor. Film, klasik romantik komedi formülünü tamamen reddetmek yerine onu günümüzün ilişki anlayışı, sosyal medya kültürü ve Gen Z’nin cinsiyet politikalarıyla yeniden yorumluyor. Sonuçta ortaya hem hızlı tempolu hem komik hem de samimi bir İngiliz romantik komedisi çıkıyor. Filmin belki de en önemli mesajı ise basit: Aşkı grafiklere ve deneylere dökemezsiniz.